Mitologia – sławni wojownicy

Rozwiódłszy się z poprzednią żoną, poślubił Messalinę, którą wkrótce kazał stracić za liczne przestępstwa. Następnie ożenił się z Agryppiną, która wymogła na nim adoptację swego syna Nerona (w ten sposób Neron został następcą tronu); w r. 54 n.e. Klaudiusz zmarł, prawdopodobnie   otruty   przez   Agryppinę. 26. Nero C. Drusus Germanicus Caesar, adoptowany przez cesarza Klaudiusza syn Luciusa Domitiusa Ahenobarba i Agryppiny zob. Nero 6. -Inni: 27. Quintus C. Quadrigarius, annalista z czasów Sulli (I w. p.n.e.), w dziele złożonym przynajmniej z 23 ksiąg opisywał historię Rzymu od inwazji Galów do swoich czasów (zob. an-naliści). 28. Marcus Awelius Flavius C. Gothicus, urodzony w Illirii, cesarz rzymski w latach 268 – - 270. Najpierw był dowódcą wojskowym w czasach Decjusza i Waleriana, po śmierci Galienusa został obwołany cesarzem przez żołnierzy; odepchnął Alamanów za Alpy i pokonał Gotów pod Naissus. Zmarł w czasie epidemii dżumy.

Cincinnatus 1. Lucius Quinctius C. patrycjusz rzymski, otrzymał – wg tradycji – nominację na dyktatora z ramienia senatu w chwili, gdy sam orał pługiem swe pole. Objąwszy władzę w r. 458 p.n.e., odniósł wielkie zwycięstwo nad Ekwami, a po triumfie powrócił do swego wiejskiego gospodarstwa. Stał się symbolem cnót dawnego obywatela rzymskiego: rolnika i żołnierza. 2. Lucius Quinctius C; konsul w r. 380 p.n.e., zwycięzca w wojnie Rzymu przeciwko Praeneste.

CirceU dziś wieś Circello; miasto w Lacjum, na przylądku Circeium, nazwane tak – wg legendy-od czarodziejki Kirke, która tutaj się schroniła, uciekając z Kolchidy. Słynęło z doskonałych ostryg i było ulubionym miejscem wypoczynkowym zamożnych Rzymian.

Ciris tytuł krótkiego utworu epickiego przypisywanego Wergiliuszowi; bohaterką jego była Skylla, zamieniona w ptaka o nazwie C.

miasto i forteca w Numidii, rezydencja Syfaksa, Masynissy i ich następców, później kolonia rzymska nazwana Constantina na cześć Kon-stantyna W.

CIastidium dziś Casteggio; miasto w Gallia Cispadana, niedaleko rzeki Padus, silnie obwarowane, sławne ze zwycięstwa Marka Klaudiusza Marcellusa odniesionego nad Galami Insu-brami w r. 223 p.n.e. i upamiętnionego przez Newiusza w tragoedia praetextata pt. CIastidium.

cinctus Gabinus łac. sposób zakładania togi stosowany przy niektórych ceremoniach religijnych, różniący się od zwykłego głównie tym, że jeden koniec togi zarzucano na głowę. Zwyczaj ten przywędrował prawdopodobnie do Rzymu z miasta Gabii.

Cingetoris 1. wódz Trewirów w Galii za czasów Cezara. 2. wódz jednego z plemion brytyjskich za czasów Cezara.

Ciołek 1. Erazm C. (YUelius, 1472-1522), biskup płocki i dyplomata. Ukończywszy studia w Akademii Krakowskiej wykłada w niej w latach 1491 -1493, od r. 1494 pracuje w kancelarii Wielkiego Księcia Litewskiego Aleksandra w Wilnie, kilkakrotnie bierze udział w poselstwie, do Rzymu, gdzie umiera 9 stycznie r. 1522. Był mecenasem wielu pisarzy-humanistów, jak Mikołaj Hussowski, Bernard Wapowski, Stanisław z Łowicza i in. Zostawił również wspaniałą bibliotekę, która przeszła do zbiorów Biblioteki Kapituły Płockiej. 2. Stanislaw C. (1382 -1437) notariusz Władysława Jagiełły, poeta polsko–łaciński, autor pochwały Krakowa, nagrobka królowej Jadwigi, hymnów; ponadto prozą napisał pochwałę królowej Sonki i paszkwil na królowę Elżbietę.

Ciinii arystokratyczny ród rzymski pochodzenia etruskiego; w r. 301 p.n.e. C. zostali wypędzeni z Arretium w wyniku wewnętrznych walk lukumonów; Rzymianie osadzili ich z powrotem w mieście. Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Caius CUnius Maecenas, przyjaciel i doradca Augusta, opiekujący się grupą poetów z Wergiliuszem, Horacym i Propercju-szem na czele. Przydomek jego – Maecenas – stał się nazwą pospolitą protektorów sztuki i literatury.

Cincii ród rzymski: l.-Lucius Cincius Alimen-tus, pretor na Sycylii w r. 210 p.n.e., propretor w r. 209, uczestniczył w drugiej wojnie punickiej i przy zdobywaniu miasta Locri przez Hannibala dostał się do niewoli kartagińskiej. Był wybitnym annalistą (zob. amialisci), autorem Armales, kroniki napisanej w języku greckim, odznaczającej się tendencją patriotyczną i barwnością opowiadania. 2. Marcus C. AHmentus, trybun ludowy z r. 205 p.n.e., autor Lex Ctncia de donis et muneribus, zabraniającej adwokatom brać pieniądze za prowadzenie procesów. 3. Lu-cius C; agent i pełnomocnik Tytusa Pomponiu-sza Attyka.

Najciekawsze są listy pisane do przyjaciela Tytusa Pomponiusza Attyka (zob. Atticus), odznaczające się bszwzględną szczerością, psłne wdzięku, swobody, pisane językiem potocznym, który daje nam doskonale wyobrażenie o mowie wykształconych i kulturalnych Rzymian. Listy C. są też najważniejszym źródłem historycznym dla tego okresu, zwłaszcza dla wojny domowej Cezara i Pompsjusza. Znaczenie Cycerona dla rozwoju kultury europsjskiej jest olbrzymie, zwłaszcza w okresie odrodzenia, kiedy dzieła’jego wpłynęły na ukształtowanie się nowej prozy łacińskiej, a także w okresie oświecenia i rewolucji francuskiej, kiedy Cycero stał się wzorem mówcy politycznego i symbolem walczącego o wolność republikanina. 2. Quiiitus TuIHus C; młodszy brat mówcy, legat Cezara w czasie jego namiestnictwa w Galii; również próbował sił na polu literackim, był nawet autorem tragedii. Zachowało się kilka jego listów oraz pisemko publicystyczne skierowane do brata, pt. Com-mentariolum petitionis, zawierające szereg praktycznych rad, jak należy postępować w czasie starania się o konsulat. 3. Quintus Tuliłaś C., syn poprzedniego, bratanek Cycerona, zwolennik Cezara w czasie wojny domowej, złożył nawet oskarżenie przeciw swemu stryjowi, co nie wywołało zresztą złych skutków dla znakomi-.tego mówcy. 4. Marcus Tullius C., syn mówcy, doszedł do wysokich stanowisk za Augusta i cieszył się jego względami. Według niektórych badaczy przygotował wraz z Tironem zbiór Listów swego ojca do wydania, usuwając z nich takie, które mogłyby zaszkodzić jemu lub żyjącym jeszcze uczestnikom wypadków wspomnianych w Listach.